سه شنبه 22 آبان 1397
تعداد بازدید: 462
تعداد نظرات: 0

اثر مکمل های پروبیوتیکی و پری بیوتیکی بر عملکرد تولیدی گاو های شیری

اثر مکمل های پروبیوتیکی و پری بیوتیکی بر عملکرد تولیدی گاو های شیری

 

مقدمه

     لازمه پیشرفت و پویایی در صنعت گاو شیری افزایش بهره وری است. در سال های اخیر سیاست اصلی در پرورش دام استفاده از مکمل های دامی با بازده تولیدی بالا بوده است. برای دستیابی به این مهم علاوه بر به کارگیری روش های نوین و بهینه ی تغذیه ای، مدیریتی میتوان با اجرای روش ها و ساز و کار های متنوع و مناسب، موجبات بهبود و تسریع برنامه های افزایش راندمان را در واحد های دامپروری فراهم نمود. با توجه به پیشرفت هایی که در صنعت پرورش گاو شیرده به ویژه تولید شیر صورت گرفته است، نیاز به استفاده از افزودنی های غذایی موثر در پیشبرد این هدف و تأمین مواد غذایی مورد نیاز دام افزایش یافته است. از طرفی، عدم تعادل جمعیت میکروبی شکمبه می تواند نقش زیادی در از دسترس خارج شدن مواد مغذی داشته باشد.

     محیط ثابت و پایدار شکمبه، عامل کلیدی براي رسیدن به تولید بهینه شیر و سلامتی حیوان است لذا، استفاده از مواد افزودنی که هم موجب کاهش بیماری های متابولیکی دام شوند و هم در بهبود عملکرد میکروبی شکمبه مفید باشند، بسیار ضروری به نظر می رسد از طرف دیگر، به دلیل افزایش نگرانی در رابطه با استفاده از آنتی بیوتیک ها در نشخوارکنندگان برای بهبود عملکرد و راندمان خوراك و همچنین تغییر جمعیت میکروبی شکمبه، استفاده از افزودنی های جایگزین مورد بررسی قرار گرفتند.

     پروبیوتیک یک واژه لاتین به معنی برای زندگی است. پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ای هستند که حاوي باکتری ها و مخمر های سودمند می باشند. باکتری لاکتیک اسید مهمترین باکتری به کار رفته در لبنیات تخمیری می باشد. این باکتری ها قادر به تبدیل قندها شامل (لاکتوز) و سایر کربوهیدرات ها به لاکتیک اسید می باشند.

     از مهمترین ویژگی پروبیوتیک ها آن است که ضمن کاهش میکروب های بیماری زا در دستگاه گوارش و بهبود ضریب تبدیل غذایی در حیوان، باقیمانده بافتی نداشته و بر خلاف آنتی بیوتیک ها مقاومت میکروبی ایجاد نمی کنند. نشخوارکنندگان در رابطه با استفاده از مواد فیبری با کیفیت پائین توانایی منحصر به فردی دارند. باکتری ها ارگانیسم های اصلی مسئول برای هیدرولیز و تجزیه سلولز درون شکمبه هستند. بنابراین، میکروب های شکمبه نقش حیاتی در استفاده از مواد مغذی خوراك در نشخوارکنندگان دارند. امروزه، محققین به دنبال یافتن راهکار های طبیعی براي افزایش فعالیت شکمبه از طریق بهبود باکتری های مفید شکمبه هستند. در حال حاضر پروبیوتیک ها نه تنها به عنوان محرك رشد، بلکه برای تحریک دستگاه ایمنی و پیشگیری از ابتلا به بسیاری از بیماری ها بکارگرفته می شوند.

     استفاده از پروبیوتیک ها جهت افزایش عملکرد، بهبود وضعیت سلامت و تغییر در اکوسیستم شکمبه ای یک جایگزین مناسبی برای آنتی بیوتیک محسوب می شود. این ترکیبات با افزایش جمعیت میکروارگانیسم های مفید و استقرار آنها سبب ممانعت از بروز اسهال و افزایش وزن زنده در گوساله ها و بره ها شده و نیز با توسعه میکروفلورای شکمبه شرایط برای افزایش مصرف خوراك و توسعه شکمبه را فراهم کرده و زمان از شیرگیری را سرعت می بخشند. همچنین برخی دیگر از محققین گزارش کرده اند که استفاده از مخمر ساکارومایسس سرویسیه در تغذیه گاو های شیرده موجب افزایش چربی شیر و یا سبب افزایش درصد چربی شیر می شود.

     پری بیوتیک ها در لغت به معنی پیش نیاز زندگی است. پری بیوتیک ها ترکیبات غذایی می باشند، که بطور سودمندانه ای بر روي سلامتی میزبان اثرگذار هستند. معمولاً باعث افزایش رشد و فعالیت باکتری لاکتیک اسید و بیفیدوباکتریا می شوند. با اینکه چگونگی اثر پری بیوتیک ها روی سلامت دام مصرف کننده تقریباً مشابه با پروبیوتیک ها است، ولی بر خلاف پروسه تولید پروبیوتیک ها، استخراج پری بیوتیک ها از منابع طبیعی آنها بسیار ساده بوده و نیاز به مهارت های تکنیکی پیچیده خاصی ندارد، به طوری که انجام آن در داخل کشور به سادگی امکان پذیر می باشد. اینولین و الیگوفروکتوز (ترکیبات فروکتوالیگوساکاریدی) از جمله ترکیبات پری بیوتیکی هستند که به طور انتخابی رشد بیفیدوباکتریوم، لاکتوباسیلوس و باکتری های تولیدکننده بوتیرات را تحریک می کنند.

چکیده

     هدف از اجرای این آزمایش بررسی تأثیر مکمل های پروبیوتیکی (پروبیوتیک نشخوارکنندگان Bio-Rumina) و پری بیوتیکی بر عملکرد گاو های شیری هلشتاین بود.  به همین منظور تعداد 40 راس گاو شیری نژاد هلشتاین با تولید شیر روزانه 0/8 ± 33 کیلوگرم و وزن اولیه 40 ± 700 در چهار گروه در قالب طرح کاملاً تصادفی قرار گرفتند. تیمار های آزمایشی شامل: 1- گروه شاهد (جیره پایه) 2- گروه پروبیوتیک (جیره پایه + چهار گرم پروبیوتیک به ازای هر راس در روز) 3- گروه پری بیوتیک (گروه پری بیوتیک + 14 گرم پری بیوتیک به ازای هر راس در روز) 4- گروه سین بیوتیک (جیره پایه + چهار گرم پروبیوتیک + 14 گرم پری بیوتیک به ازاي هر راس در روز) بودند. نتایج این آزمایش نشان داد، میانگین مدت زمان جویدن، نشخوارکردن و خوردن بین جیره های مختلف آزمایش اختلاف معنی داری وجود داشت (0/05>P). بیشترین مدت زمان جویدن، نشخوارکردن و خوردن متعلق به گروهی بود که پروبیوتیک مصرف کرده بودند و با سایر گروه ها اختلاف معنی داری داشت (0/05>P). با مصرف پروبیوتیک مقدار تولید شیر خام روزانه، تولید شیر با 3/5 درصد چربی و تولید شیر با چهار درصد چربی افزایش پیدا کرد و اختلاف معنی داری با گروه شاهد (جیره پایه بدون افزودنی) داشت. بازده غذایی در جیره های مکمل شده با توجه به افزایش تولید شیر خام افزایش یافت. شاخص های سلامتی، قوام و سیالیت مدفوع در جیره های مکمل شده بهبود یافت. بنابر این مصرف پروبیوتیک در تغذیه گاو های شیری عملکرد و شاخص های سلامتی را بهبود می بخشد.  

تصاویر
  • اثر مکمل های پروبیوتیکی و پری بیوتیکی بر عملکرد تولیدی گاو های شیری
  • اثر مکمل های پروبیوتیکی و پری بیوتیکی بر عملکرد تولیدی گاو های شیری
دات نت نیوک فارسی - دی ان ان فارسی - DnnExpert - DNN Farsi - DotNetNuke Farsi